تطهیر خواهم کرد ..
در میان رج به رج ، آسفالت به خون آمیخته ،
ریشه خواهم دواند !
- به فراخی تقدّس ِ سپر سینه ات
در تمسخر عبثیّت ِ خنجریان از پشت در کمین .. -
و کمر،
- به ارتفاع بُـغض های نشتر نخورده
به سمت رُوشنای نام ت -
راست ..
"بریزید خونها را،
زنده گی ما
دوام پیدا میکند .."
اسیر موج های سرکش تقدیر ٬ ماهی ها
و می میرند ٬ شایدزود ٬ شاید دیر ٬ ماهی ها
گروهی سایه ی امن ِ خدا بر نعش اقیانوس
گروهی در فریب فتنه ی تزویر ٬ ماهی ها
شبی کاش آهوی قلبم اسیر چنگشان می شد
کجای جنگلند این گلّه های شیــرماهی ها ؟
دل دریا گرفت از موج ِ ماهی های سرگردان
و از امواج دریا خسته ودلگیر ٬ .. ماهی ها
-
ورود کاروانی - بارشان دریا به موج افکن ! -
به نخلستانی از تاثیر بی تاثیر ِ ماهی ها
تمام لشکر اردی بهشتی ٬ تیــر باران شد
بدستان عطش ٬ در دوزخی از تیرماهی ها ..
"خُذینی یا سیوف الارض!" ٬ این را گفت واین یعنی :
مرا در بر بگیرید ٬ آه ٬ ای شمشیــر ماهی ها !
سپس ٬
خورشیــد ماهی ٬
دل به دریا زد ٬
به خاک افتاد ..
کسی آنسوی دریا بانگ زد : " تکبیـــر ماهی ها ! "
تمام شهر می دیدند بعد از کِل کشیدن ها
بجای تور ٬ جان دادند در زنجیر ٬ .. ماهی ها
-
و در رویای خاکستر : تب میلاد یک ققنوس
و در کابوس دریا ٬ آخرین تصویر : ماهی ها ...
امام حسین (ع) :
ان کان دین محمد لم یستقم الّا بقتلی ٬ فیا سیوف ! خُذینی !
- سید حسین متولّیان -
...
" کلمات می توانند آدم ها را از هم دورتر و دورتر کنند یا آنها را به هم نزدیکتر کنند. بچه ها از سن دوازده تا شانزده سالگی دوست دارند از کلماتی استفاده کنند که مبهم باشد و غیرقابل نفوذ٬ کلماتی که برای فهمیدن معنای آنها باید هزار سوال کنی تا به رازهای نهانشان پی ببری. روزهای اول کلاس انشا پر از کلمات پراکنده است کلماتی که آنهارا به دنیای هم نزدیک نمی کند. سندرم « تو » ٬ کلیشه ایست که همه ی دختران احساساتی به آن دچار می شوند ٬ (البته واضح و مبرهن است که این «تو» ی مورد نظر ٬ در بیشتر موارد معشوق معنوی ست و زبانم لال به کس دیگری اشاره ندارد!) . بچه ها دوست دارند درباره ی تویی بنویسند که مجهول است ٬ تویی که بی نظیر و خواستنی ست ٬ تویی که می تواند همه ی آرزوها را برآورده کند و بچه ها با او چنان رابطه ی مخفی و اسرار آمیزی دارند که تنها در قالب جملات مجهول و کلمات ابهام برانگیز می توانند درباره اش بنویسند.
طول می کشد تا دست از سر این «تو» بردارند. جلسه به جلسه پیش میرویم تا آن رشته ی طلایی بین من و بچه ها تنیده شود و بچه ها بپذیرند که از تجربه های واقعی و ملموس خودشان بنویسند و کلمات خودشان را به کار برند٬ نه عبارات و شعارهای دیگران را. "
خاطرات یک معلم انشا ( رودابه کمالی )
مجله داستان همشهری
اردیبهشت ماه نود
*پاتولوژی :
«تو» های بعد از شانزده سالگی را چه کنیم ؟
آنها که پشتشان گاه یک کارتون خالی تار عنکبوتی ست !
و گاه
یک حجم متراکم در هم تنیده ی چند شخصیته ی لاینفکّ نامتعارف لایدرک متناوب ؟!
«تو» هایی که روزهای بارانی آبانی میزنند به سرمان و ابرها که میروند .. پودّر می شوند !
«تو» هایی که با مطلع موزونی ٬ غزلی .. بجانمان رسوخ می کنند و در مقطع .. هبوط ؟!
«تو» های زیبا ی بد ذات نامرئی ادیبانه !
هشدار : از قدم زدن در باران ٬ و کثرت غزلخوانی بپرهیزید .
خطر ابتلا به «سندروم تو »!
پگاه پنج شنبه ٬ غُرّه ی ماه ٬ به قصد دیوان رسائل خارج شدم که مرا کاری سخت مهمّ و پیغامی باستادم بونصر بود .
چون بدیوان رسیدم ٬ حاجب را ندیدم و در ِ سرای شدم ؛ ..
دوات ها دیدم جملگی بر زمین ریخته و قلم ها شکسته و کاغذ ها - از رُقعات و نُسخ و توقیغی و ملطّفه! - که از فراز ِ سرای گفتی می بارید و درهم آمیخته می جوشید از زمین ! به دست و پای مرده بودم از آنچه یافتم که ناگاه استادم بونصر را دیدم در میانه ی تلّی کاغذ و قلم ٬ مدهوش و از دهانش دوات برون تراویده و کاغذها وُرا فروگرفته !
بشتاب به بیرون سرای شدم تا حال و آنچه رفته بود و یافتم ٬ بازگویم با امیر . اطراف کوشک را از خدم و حشم خالی دیدم ٬ حاجب پرده دار گفتی غیب شده و امیر را در کوشک نیز نیافتم
فی الجمله متحیّر و تنگدل به هرسوی میدویدم که امیر - رضی الله عنه - را یافتم که خسته و مجروح از دور می آمد و عجبا کز زخم هایش دوات می جهید !
ضجر شدم و امیر را تنگ بآغوش گرفتم و گفتم : زندگانی خداوند عالم دراز باد ! چه رفته ست که خداوندگار اینگونه اند و این چ حالیست ؟! - و خدای می داند که قلبم در دهانم می تپید ! -
و امیر را دیدم که عاجز در جواب ٬ بآسمان اشاره ای کرد .. بناگه ! کاغذ از آسمان باریدن گرفت و بسیار ملطّفه می بارید و در میان کاغذ ها " طغرل " را دیدم که سوار بر اسب ٬ به لشگری به عظمتی که من تا بامروز باری خود ندیده بودم - تا حال هرکس چگونه باشد - از آسمان و لابه لای قطره های دوات و در میآن کاغذ ها فرود می آمد ! و امیر - که دور از او باد ! - در میان دست های من ٬ در دم به هیبت قلمی مبدّل شد !
بر قضای پیش آمده نفرین می فرستادم و بر سر می کوفتم ٬ که بر اثر ضربه ای ٬ بی درنگ و غرق عرق ٬از جای و خواب برخاستم و دانستم که خوابِ پریشان بوده است بر اثر کثرت تعداد نُسخت نامه های توقیعی به مثابه ی سند و جهت اتمام روایت تاریخ مکتوبم ! و نیز شراب شبانه - در محفلی با استادم بونصر و دیگر دبیران دیوان مان ! - » واقع شده است .
فی الحال ٬ بهیچ روی صلاح نمی دانم که شرح شمّه ای از آنچه بر ما در خواب رفت را در تاریخ بنگارم ٬ تا مگویند : " شرم باد این پیر ِ مجنون را بدین اضغاث احلام و باده پیمایی شبانه "! که صدق سخن راستینم دیگر در نظر نآید ؛
بهر روی ٬ گذشت بر ما آنچه بود و انشاالله تعالی خداوند خود پریشانی خواب از ما برگیرد و خداوندگار و مُلک وی را در پناه خود بسلامت بدارد و از دشمنان محفوظ !
پنج شنبه . اول جمادی الثّانی
سنه احدی و خمسین و اربعمائه
بوالفضل بیهقی دبیر
حسینی بای : یه سوال من می خوام بپرسم از شما ! اینکه میگن نخبه نخبه ٬ بنظر شما یه نخبه با بقیه فرق داره ؟
- ح : خُب ٬ می تونه اینطور باشه شاید ٬ اما بستگی داره از چند منظر میشه ...
- بای : منظورت چیه ؟! چه فرقی ؟
- ح : من فکر می کنم همه در بالقوّه مثل هم هستند ٬ شاید چیزیکه میتونه باعث بعضی تفاوت ها بشه درواقع بالفعل ویژه ی آدمهاست ٬ یعنی یک توانایی واحد ذاتی رو بعرصه ی ..
- بای : ببیـــــــــن ! من فلسفه نخوندم این حرفای تو رو بفهمم ! یکّ کلمه ! فرق دارن یا نه؟
- ح : بله !
{ سر دوربینو با دست می کشه پایین .}
- بای : مرسی !
.
.
ولی یچیزی بهت بگم ! .. دقیقا" تو مصاحبه ت حرفی رو زدی که باعث میشه قطعا" پخش نشه تو خبر !شبکه خبر ٬ بی بی سی ٬ سی ان ان ! ٬ .. هیجّجا حاضر نمیشه تو مصاحبه ش مردم خودشو دو قسمت نشون بده ! خیلی بی سیاستی کردی !
- ح. : اگه قرار بود جواب دیکته شده می دادمکه مصاحبه دیگه چ .. !
- بای : تو باید میگفتی نخبه ها هیچ فرقی ندارن فقط تلاش بیشتر کردن !
- ح. : خب ببینید ٬ بالفعل متفاوت همون تلاش و عملکرد بیرونیه ! همینو ..
- بای : برا من اینارو توضی نده ٬ فقط دیگه این اشتباهتو نکن !
{دور میشه ٬ با تصویر بردار .}
. غم زمانه خورم ٬ یا فراق یار کشم ؟
۱) غم زمانه که هیچش کران نمی بینم
۲) فراق یار - نه آن می کند که بتوان گفت ! -
۳) یار ما آن خواهد و این نیز هم !
۴) مصلحت دید من آنست که یاران همه کار ٬ بگذارند و .. (برن پی کارشون !)
دستم را بگیر
دارم به یادت ..
.
.
.
مــــی
اُفتم ..
- سینا به منش -
حالا دیگر
اشک هایم شبیه تو شده اند
گریه که می کنم
نمی آیند ..
دریاست
پا پیش می گذارد
پا پس می کشــد ..
- هاجر فرهادی -
به نو کردن ماه بر بام شدیم... ما!